Ram Kelkar

जीवन सुंदर आहे! आनंदी आहे!!नक्कीच, जीवन सुंदर आहे! जीवन हे एक अद्भुत प्रवास आहे. या प्रवासात आनंद, दुःख, यश, अपयश, प्रेम,  असे अनेक रंग असतात. या रंगांची सांगड घालूनच आपले जीवन सुंदर बनते. जर तसं वय वाढत I 8ouhkk(8जाते तसे तसे आपल्याला खूप अनुभव अनुभवायला मिळतात. प्रत्येक क्षण आपल्याला काहीतरी नवीन शिकवतो. मी बोटी वरती मरीन इंजिनियर म्हणून नोकरी केली तिथेच साहस म्हणजे काय हा अनुभव आला. वेगवेगळ्या प्रकारची वादळे, अपघात, हे अनुभवत असताना देखील समुद्र, आकाश, चंद्र, सूर्य ,तारे क्वचित तूटणाऱ्या तारका यांचे विलोभनीय वेगवेगळ्या प्रकारचे दृश्य पण मनाला आनंद देऊन जायचे. सूर्योदय सूर्यास्त यांचे आकाशा मध्ये थोड्या थोड्या अंतराने बदलणारे रंग मनाला आनंदित करून जात असत. वादळात हेलकावत असणाऱ्या बोटीवर हमखास सर्व आप्त आणि मित्रांची आठवण होते. कारण पुढे काय होणारे हे आपल्याला माहिती नसते. सर्व आपापल्या देवावर विश्वास ठेवून असतात. त्याला साहस साथ देते!घाबरून न जाता संकटाशी चार हात करायला धीर देतात. बोटीचा प्रवास चालू असताना ड्युटी शिवाय इतर 16 तास प्रत्येक जण आपले छंद जपत असतात. काहीना गाण्याची आव...

साबण एक पूर्ण पिढीचा प्रवास. प्रवास आहे .... लाईफ बॉयच्या लाल साबणा पासून ते आजच्या लिक्विड सोप पर्यंत... आणि मधला तो "हातून सटकणारा साबण" वाला संघर्ष... साबण आणि आपलं आयुष्य - लाल लाईफ बॉय पासून लिक्विड सोप पर्यंत! 1. लहानपणीचा लाल दैत्य - लाईफ बॉय, हमाम लहानपणी साबण म्हणजे फक्त लाईफ बॉय आणि हमाम.  लाईफ बॉय तर हात धरता येणार नाही एवढा मोठा आणि लाल. रेडिओवर "लाईफ बॉय है जहाँ, तंदुरुस्ती है वहाँ" हे गाणं दिवसातून दहा वेळा लागायचं. त्यामुळे तो साबण म्हणजे आरोग्याचं प्रतीक वाटायचा. अंग घासून घासून लाल व्हायचं, पण साबण संपता संपत नसे. 2. मोठे झाल्या वरचा खजिना - बोटीवरील इम्पोर्टेड साबण... नोकरीला लागलो, बोटीवर गेलो... आणि तिथे महिन्याला 4-4 इम्पोर्टेड साबण मिळायचे. आम्हाला तेवढे लागतच नव्हते. त्यामुळे साबण जमा होत गेले. सुट्टीला घरी येताना बॅग भरून साबण आणायचो.पत्नी म्हणायची "आता वर्षभर साबण विकत घ्यायची गरज नाही". तो काळ वेगळाच होता. 3. वय वाढलं आणि सुरू झाली खरी कसरत 60-65 नंतर आंघोळ म्हणजे एक युद्धच.  साबण हाताला लावला की तो सटकतो. हातावर साबण,...

समुद्राचे सात गळे - जिथे जगाचा श्वास अडकतो* समुद्र... दिसायला किती शांत. निळा, विशाल, आणि मोकळा.  पण या शांततेच्या पोटात 7 असे गळे आहेत जिथे जगाचा श्वास अडकतो. इथे एक लाट जरी चुकली, एक बोट जरी आडवी झाली, की खंडां मधला व्यापार कोल मडतो. यांनाच आपण "समुद्राचे चोक पॉईंट्स" म्हणतो. 1. हार्मुझ - तेलाची नाडी इराण आणि ओमान यांच्या कुशीत विसावलेली 33 किमी रुंदीची चिंचोळी. जग पीत असलेल्या प्रत्येक 5 बॅरल तेला पैकी 1 बॅरल इथूनच वाहतो.  इथे वारा वाहत नाही, अफवा वाहतात. "आज इराण बंद करेल का?" ही भीतीच इथली सर्वात मोठी लाट आहे. 2019 मध्ये इथे आग लागली तेव्हा जगभर पेट्रोलने उसळी मारली. 2. सुवेझ - वाळवंटातली जखम. इजिप्तच्या वाळ वंटाला चिरत जाणारी मानवनिर्मित नदी. युरोपला आशिया शी भेटवणारा शॉर्टकट.  पण ही नदी दोनदा रक्ताळली. एकदा 1956 च्या संकटात, आणि दुसऱ्यांदा 1967 मध्ये. सहा दिवसांच्या युद्धानंतर इजिप्तने स्वतःच आपल्या कुशीत जहाजं बुडवली आणि 8 वर्षे... हो 1975 पर्यंत हा कालवा मुर्दाड पडला होता. 2021 मध्ये एका _Ever Given_ ने पुन्हा जगाला 6 दिवसांचा धडा दि...

ओरीनको वर काम करत असताना ती टगबोट बुडाल्या नंतर वादळातील 26 तास ... राम केळकर यांना त्यांचे मित्र श्री. तानाजी बक्कळ यांनी सांगितलेली भयानक जीवघेणी आठवण... त्यांच्याच शब्दात.. जून 1998. कांडला एक गुजरातीतील एक मोठे बंदर. संध्याकाळची वेळ होती. आकाश पूर्ण काळं पडलं होतं. 'ओरीनको' नावाचा आमचा salvage टगबोट समुद्रात वादळाला तोंड देत उभा होता. आमचं काम होतं - वादळात अडकलेल्या मोठ्या बोटी आणि टँकरना दोराने बांधून बंदरा पर्यंत सुरक्षित आणणं. पण त्या दिवशी वादळाने अचानक रौद्ररूप घेतलं. सोसाट्याचा वारा 100 किमी पेक्षा जास्त वेगाने वाहत होता. गेल फोर्स 7 म्हणजे समुद्रातील वादळातील एक प्रकारचा प्रचंड मोठा.समुद्र उसळला होता. टग बोट  इतका हलत होता की रोलिंग-पिचिंग मुळे एका सेकंदात वर आणि दुसऱ्या सेकंदात खाली जायचं. दोन्ही बाजूंनी लाटांचे तडाखे बसत होते. डेकवर उभं राहणं अशक्य झालं होतं. जिथे जागा मिळेल तिथे धरून उभं राहावं लागत होतं. एका बाजूला आम्ही अँकर टाकला होता आणि दुसऱ्या बाजूला दोन मोठ्या टँकरना लावायला 3-4 जाड फेंडर्स लावले होते. वादळामुळे दोर ताणले जात होते आणि त्यामुळे ...

मालगुंडचं कमळाचं तळं  बालपणीच्या आठवणी .....   लहानपणीच्या सर्वात गोड आठवणींपैकी एक म्हणजे नदीपार असलेलं ते प्रचंड मोठं कमळाचं तळं... आमच्या घरापासून नदी ओलांडून डाव्या बाजूला, तळेपाट आणि बौद्ध वाडीच्या दरम्यान ते तळं होतं. एकराहूनही मोठी जागा असावी. घरातून नदीकडे जाताना दोन्ही बाजूला लहलहणारी भातशेती दिसायची. एका बाजूला खालच्या निवेंडीकडे जाणारा रस्ता होता - आता त्या भागाला "भगवती नगर" म्हणतात. आणि दुसऱ्या बाजूला बौद्ध वाडी. पूजेसाठीची कमळं... मला समज यायच्या आधीपासूनच आमची मोठी भावंडं, काका आणि गावातील इतर मंडळी तिथून कमळं आणायची. गणपतीच्या दिवसांत, विशेषतः मार्गशीर्ष महिन्यात लाल, पांढरी आणि नाजूक "कौमुदी" फुलं आणण्याची पद्धत होती. इतर वेळीही देवपूजेसाठी किंवा देवांच्या तसबिरींना हार घालण्यासाठी हीच लाल-पांढरी कमळं वापरली जायची. कमळाचा हार करणं हा आमच्यासाठी एक खेळच होता. कमळाच्या लांब देठाला डाव्या-उजव्या बाजूने थोडे-थोडे मोडून आपल्याला हवे तेवढा सुंदर हार तयार करायचा. ती मजा काही औरच होती. तळ्यातील मजा आणि भीती... ते तळं बरंच खोल होतं. क...

इराण-इराक युद्धाच्या ज्वाळांमधून... माझा समुद्री प्रवास – राम केळकर, मरीन इंजिनियर सन १९८२ ते १९८८. जगाच्या इतिहासातील एक रक्तरंजित अध्याय. इराण आणि इराक यांच्यातील भीषण युद्धाने संपूर्ण आखाती प्रदेश पेटून उठला होता. त्या काळात मी शिपिंग कॉर्पोरेशन ऑफ इंडियाच्या ऑइल टँकरवर मरीन इंजिनियर म्हणून कार्यरत होतो. आमची जबाबदारी होती इराक, इराण आणि कुवेत येथून कच्चे तेल भारतात सुरक्षितपणे आणण्याची. मी VLCC (Very Large Crude Carrier) तसेच प्रॉडक्ट कॅरिअर अशा दोन्ही प्रकारच्या टँकरवर काम केले. गुजरातमधील वाडीनार, कांडला, मुंबईचा बुचर आयलंड, गोवा, कोचीन, तूतीकोरिन, विशाखापट्टणम, मद्रास, कोलंबो आणि त्रिंकोमली ही आमची नेहमीची डिस्चार्ज बंदरे होती. युद्धाच्या सावटाखालील प्रत्येक दिवस... तो काळ म्हणजे मृत्यूशी रोजचा सामना होता. आखातात प्रवेश केला की मनावर एक अदृश्य दडपण यायचे. कधी विमानातून रॉकेट हल्ला होईल, कधी बॉम्ब पडेल किंवा क्षेपणास्त्र येईल याचा काहीच नेम नसायचा. कोणत्या बाजूकडून हल्ला झाला, हे समजेपर्यंत अनेकदा सर्व काही संपलेले असे. आमच्या कंपनीच्या सर्व टँकरवर दोन्ही बाजूंनी आणि ...